9 yaşımı bitirmek üzereydim…

2 Temmuz 1993 günü televizyonda izlediğim olaylara anlam verme çabası, o gün nasıl içimeyse hala aynı şekilde içimde… O gün bilgisizliğin, daha çocukluğun verdiği bir anlamsızlık vardı üzerimde. Bugün ise çok daha farklı: Bir insan topluluğu kendi fikrini konuşarak açıklayamayacak kadar nasıl aciz olabilir…

O gündeyim yine…

Arkadaşlarım sesleniyorlar bahçeye top oynamaya inmem için… İnemiyorum… Benden yalnız 3 yaş büyük olan birinin o gün yanarak, yakılarak öldüğünü görüyorum televizyondan…

O günkü yaşadığım acı her 2 Temmuz’da içimde…

Ne istemişlerdi insafsızlar 12 yaşındaki bir çocuktan…

O günden beri benim içim yanıyor… O ateşi yakan eller neden yanmıyor…

O günlerden sonra Sivaslı yurttaşlarımıza şu soru espri amacı ile soruluyor:

Yakanlardan mısınız, yakılanlardan mı?

Bu ne densizlik, bu ne küstahlıktır…

35 kişinin hayalleri yakıldı o otelde…

Madımak sözünü nerede duysam içim ürperiyor…

Kendini ifade etmek konusunda bile basiretsiz kalmış, adam öldürmeyi marifet sanan, hem de bunu din adına yaptığı söyleyip yalanın büyüğünü söyleyen zavallı insanlar o gün orada 35 can aldı…

35 bin can alsanız biter miyiz sanıyorsunuz?

Biz her 2 Temmuz’da 35 bin kişi daha artıyoruz…

O gün oradaki her kıvılcım içimizde saklı. Her kıvılcımla biraz daha sarılıyoruz davamıza…

Çığlıklarımızı içime atıyorum belki bugün…

Ama şunu biliyorum:

Bu davaya baş koymuş her birey, eğer çığlığını dışa vurursa bu dünya yerinden oynar…

Aradan geçen 15 seneyi silip atıp, tekrar 9 yaşıma gelmek istiyorum ve o gün televizyonda bu acı haberi değil, güzel şenlikleri görmek istiyorum…